Archive for June, 2007

Το χαμομήλι μου αρέσει. Όσο είναι ζωντανό και στο φυσικό του περιβάλλον.

Μου αρέσει το λευκό του χρώμα, το ωραίο του άρωμα, το ταπεινό της φύσης του. Μου αρέσει. Να το βλέπω.

Όχι να το βάζω στα μαλλιά μου για να διατηρήσω το ξανθό τους χρώμα (χάθηκαν οι βαφές, οι ανταύγειες) που αργότερα θα προσπαθώ να καλύψω για να μην με λένε όλοι… ξανθιά.

Επίσης δεν μου αρέσει να το βάζω στο πρόσωπό μου. Για να ανοίξουν οι πόροι, να καταπραϋνθούν τα σπυράκια (που τα είδατε μου λέτε;), να ξεπρηστούν τα μάτια μου από το χθεσινοβραδινο ξενύχτι μπροστά στον υπολογιστή.

Και τέλος, δεν μου αρέσει να το πίνω. Και ας έχω τρελά νεύρα (δεν φαντάζεστε τι νεύρα θα έχω αν προσπαθήσω να το πιω), και ας πονάει το στομάχι μου απο το άγχος.

Και για να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Έχω συνδυάσει στο μυαλό μου όλα αυτά τα ζεστά αψεφήματα με μια άλφα ηλικία που ακόμη απέχει από την δική μου.

Καλή αρχή

Posted: June 5, 2007 in Uncategorized

Πέρυσι στο τέλος του καλοκαιριού η φράση αυτή συνοδεύτηκε από μια σαμπάνια, ένα φιλί, μια υπόσχεση, έναν αποχαιρετισμό.

Λίγο καιρό αργότερα η αρχή… έφτασε στο τέλος. Λυπάμαι αλλά σε αυτά τα πράγματα δεν χωράνε διαλείμματα. Για μένα τουλάχιστον.

Ποτέ δεν είπα ότι είναι εύκολο να μένεις σε έναν χώρο γεμάτο αναμνήσεις. Μην προσπαθείς λοιπόν να με κάνεις να νοιώσω τύψεις που δεν είμαι εκεί.

Δεν χρειάζεται να με περιμένεις. Στο είπα πολλές φορές. Ας το γράψω και μια… Μια και τα γραπτά μένουν.

Καλή αρχή λοιπόν στην νέα σεζόν. Μη συνεχίσεις να κάνεις όνειρα για δύο. Είσαι μόνος σου.

Υ.Γ. Δεν συνηθίζω να είμαι τόσο σκληρή. Αλλά κάποια πράγματα πρέπει να μπαίνουν στη θέση τους. Για το καλό όλων μας. Γιατί η ζωή πρέπει να συνεχίζεται…

… και μάλιστα απροειδοποίητη.

Και εσύ πρέπει όχι μόνο να ξυπνήσεις αλλά να συνεχίσεις να δουλεύεις (γιατί όταν έρχεται νωρίς, έρχεται στη δουλειά!) με εντατικότερους ρυθμούς.  Γιατί το άτιμο το deadline πλησιάζει απειλητικά και εσύ νοιώθεις τόσο, μα τόσο dead.

Ζητάω λοιπόν βοήθεια. Την δική σας. Περιμένω προτάσεις… που δεν θα περιέχουν καφεΐνη.

Έχω κουραστεί τα τελευταία χρόνια να ακούω από ανθρώπους να κατηγορούν και να κρίνουν τους άλλους για πράξεις που λίγο καιρό αργότερα επαναλαμβάνουν με ιδιαίτερη μαεστρία.

Έχω κουραστεί να πρέπει να στηρίζω ανόητες δικαιολογίες για να “καλύψω” λάθη  ανθρώπων που θα θεωρούσαν ανόητες τις ίδιες δικαιολογίες.

Έχω κουραστεί να ακούω και να δέχομαι αυστηρή κριτική για επιλογές που για τους ίδιους ανθρώπους είναι απλά δικαιολογημένες.

Βαρέθηκα τα ΠΡΕΠΕΙ μόνο για μένα και τα ΘΕΛΩ για τους άλλους.

Βαρέθηκα, οι δικές που επιθυμίες να λέγονται εγωισμός και οι επιθυμίες των άλλων, επιθυμίες.

Βαρέθηκα να “πληρώνω” το τίμημα της κοινωνικότητας.

Βαρέθηκα να μπλέκεστε στη ζωή μου. Δεν σας το ζήτησα.

Ο καθένας κάνει τις δικές του επιλογές. Αν δεν μπορεί να τις υπερασπιστεί, λυπάμαι.

Αφιερωμένο σε όσους θέλουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ζωές των άλλων, ενώ δεν παίζουν στις δικές τους.