Archive for May, 2008

Θα γραφτούν πολλές συνέχειες και απίστευτοι διάλογοι για το θέμα της… ξερολίασης. Αλλά ας γνωριστούμε.

Η Λόλα λοιπόν είναι συνάδελφος. Όχι μόνο δική μου. Και δική σου, Πέτρο, και δική σου, Εύη, Μαλίνα, Βιβή, Γιώργο, Κώστα, Μάνια, Κατερίνα, Βίκυ, Σοφία… Γιατί η Λόλα δεν είναι ένας κοινός άνθρωπος. Όχι… Είναι ένας ΥΠΕΡάνθρωπος που απλά καταδέχεται να μοιράζεται τις γνώσεις της μαζί σου. Με εσένα τον φτωχό, αδαή.

Ότι θέλεις να μάθεις, μπορείς εύκολα, με μια ερώτηση στη Λόλα να ενημερωθείς αμέσως. Απο πυρηνική φυσική μέχρι πως φτιάχνουν έναν ελληνικό καφέ.  Για τα πάντα έχει όχι απλά άποψη, αλλά την ορθότερη άποψη. Προσπαθούμε- μάταια – να βρούμε ένα θέμα που να μην κατέχει. ΑΔΥΝΑΤΟ. Γιατί φυσικά οι περιορισμένες δυνατότητες του μυαλού μας δεν μας το επιτρέπουν.

Η Λόλα έχει ένα μικρό κόλλημα. Δεν τα πάει καλά με την τεχνολογία. 3 ημέρες προσπαθούσαμε να μην πείσουμε 6 άτομα και 3 τεχνικοί ότι το internet δουλεύει μια χαρά και μάλλον κάτι κάνει λάθος (τελικά, τον κωδικό που εκείνη είχε βάλει). Όχι! Εκείνη τα κάνει όλα σωστά. Ο υπολογιστής δεν πάει καλά. Αν κάποιος άλλος πληκτρολογούσε τον κωδικό που του έλεγε, έμπαινε μια χαρά. Ο υπολογιστής όμως, της κρατούσε μούτρα γιατί τον είχε κολλήσει κάποια στιγμή στον τοίχο…

Όλοι είδαμε το DVD με υπότιτλους. Όλοι εκτός από τη Λόλα. Γιατί το δικό της DVD δεν είχε υπότιτλους. Βρε, καλή μου, βρε χρυσή μου δεν γίνεται αυτό… Και όμως. Την επόμενη μέρα έφτιαξε μόνο του.

Συνεχίζεται…

Δεν έχει καμία σχέση με την διάθεσή μου… Απλά εχθές το πρωί ταξίδεψα ραδιοφωνικά σε μια άλλη εποχή και αυτό το τραγούδι μου έχει κολλησει άσχημα.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στη Μάνια!

Καληνυχτα!

Oh, ohhhhhh, oh, I am…

I had it all

But I let it slip away

Couldn’t say I treated you wrong

Now I wander around

Feeling down and cold

Trying to believe that you’re gone

Chorus:

Love takes time

To heal when you’re hurting so much

Couldn’t see that I was blind

To let you go

I can’t escape the pain

Inside

‘Cause love takes time

I don’t wanna be here

i don’t wanna be here

alone

Losing my mind

From this hollow in my heart

Suddenly I’m so incomplete

Lord I’m needing you now

Tell me how to stop the rain

Tears are falling down endlessly

Love takes time

To heal when you’re hurting so much

Couldn’t see that I was blind

To let you go

I can’t escape the pain

Inside

‘Cause love takes time

I don’t wanna be here

I don’t wanna be here alone

You might say that it’s over

You might say that you don’t care

You might say you don’t miss me

You don’t need me

But I know that you do

And I feel that you do

Inside

Το ραδιόφωνο πήρε πρωτοβουλίες και άρχισε να ψάχνει μόνο του σταθμούς. Όταν δεν ακούω κάτι συγκεκριμένο, αυτό μου αρέσει. Χαλάρωσα λοιπόν και απόλαυσα το χρουτς χρουτς του ραδιοφώνου. Σταματάει σε έναν σταθμό που εκείνη την ώρα κάποιος μιλούσε. Α, δε θέλω τέτοια… Μουσική είπαμε να ακούσουμε όχι μπλα μπλα.

Τέλος πάντων, εκείνη τη στιγμή δε μπορούσα να αλλάξω σταθμό και έτσι άκουσα για λίγο τι είχε να πει ο καλλιτέχνης. Ανάμεσα στα άλλα είπε: – Ήταν ένα σωστό λάθος.

Ορίστε; Τι είπε ο άνθρωπος; Αμέσως όλοι οι μηχανισμοί δουλέματος άρχισαν να δουλεύουν στο φουλ. Επαναλάμβανα την ατάκα για μπορέσω να την… “τσακίσω”. Η επανάληψη λένε είναι μητέρα της μάθησης και έτσι εγώ λέγοντας λέγοντας και ξαναλέγοντας την φράση, άρχισα να την σκέφτομαι. Είμαι σίγουρη ότι ο καλλιτέχνης δεν την είχε σκεφτεί τόσο πολύ πριν την ξεστομίσει…

Μπορεί ένα λάθος να είναι σωστό; Πόσες φορές έχουμε κάνει κάτι που όλοι θεωρούν λάθος, και όμως είναι το πιο σωστό; Πόσες φορές έχουμε “επιτρέψει” ένα λάθος στη ζωή μας για να μην πληγώσουμε κάποιον και όμως τελικά καταλήγει να είναι το σωστό; Αυτές οι ερωτήσεις – απορίες είχαν συγκεκριμένα παραδείγματα και πραγματικά με τρόμαξε η σκέψη ότι ναι είχε δίκιο. Μπορεί ένα “λάθος” να είναι σωστό.

Τις σκέψεις μου διάκοψε μια ανεγκέφαλη η οποία οδηγώντας ανάμεσα στις 2 μοναδικές λωρίδες του δρόμου, άνοιξε το παράθυρου του οδηγού και πέταξε με μίσος στην ίδια ευθεία, όχι χαμηλά, ένα κουτάκι αναψυκτικό το οποίο ήταν γεμάτο και φυσικά δεν είχε δει αν περνάει κάποιο μηχανάκι ή πεζός ή οδηγός άλλου αυτοκινήτου (εγώ) που θα μπορούσε να προκαλέσει ατύχημα… Άσχετο!

Mπορεί να μην τον έπεισα για το tango που ήθελα αλλά επέλεξε ένα από τα τραγούδια που αγαπώ. (Το γεγονός βέβαια ότι δεν ήθελα να χορέψω τέτοιου είδους τραγούδι, δεν το έλαβε κανείς υπόψιν του … γκρρρρ).

Όπως και έχει πάντως, μέχρι τις 31 Μαΐου θα λιώσω με αυτό το κομμάτι.

Εννοείται ότι υπάρχει καλύτερο videoclip αλλά σιγά μην επιτρέψω την σύγκριση. Βάλτε λίγο φαντασία…

Ναι, πολύ καλά καταλάβατε! Ξινή μου βγήκε η χθεσινή αδειούλα. Γιατί όχι μόνο δεν ξεκουράστηκα (χαλάλι σου, βρε!) αλλά έμεινα και πίσω στη δουλειά. Αν έχετε γερά νεύρα και πόδια ακολουθήστε με:

Xθεσινή ημέρα.

Πρωινό ξύπνημα για να προλάβω να είμαι νωρίτερα από τις 11 στο Πανεπιστήμιο. 40 λεπτά φούρλες γύρω από τον Άγιο Aντώνιο για να βρω μια ρημαδοθέση να αφήσω το αυτοκίνητο. Tα νεύρα μου έχουν γίνει κρόσια κυριολεκτικά. Παρατάω κακήν κακώς κάπου στο δρόμο το αυτοκίνητο (σε εντελώς άλλη περιοχή) και μπαίνω σε ένα ταξί. Πρέπει να φάνηκα πολύ χάλια γιατί η κυρία που είχε ήδη μέσα, έκανε παραχώρηση και την αφήσαμε σε πιο κεντρικό δρόμο, για να προλάβω. Φτάνω. Στο τσάκ. Φυσικά το προβάδισμα και την ψυχραιμία μου τα είχα χάσει. Φωτογραφίες γιόκ λοιπόν. Tελειώνει η τελετή (βλέπεις, την προσπερνάω στο χαλαρό…) και βγαίνουμε έξω. Για μια στιγμή βρέθηκα με έναν φωτογράφο να με τραβολογάει να μπω στη μέση για να βγάλουμε όλοι μαζί (;) φωτογραφία.

– Γιατί εγώ χριστιανέ μου;

– Έτσι πρέπει…

– Πρέπει; Tι πρέπει; (Eκείνη την ώρα συνειδητοποίησα ότι κρατούσα ένα πτυχίο στο χέρι). Eεεε, δεν είναι δικό μου αυτό…

Στηνόμαστε για την φωτό. Γκρρρρ… Ώρα για καφεδάκι. Nαι, αυτό το έχω ανάγκη.

Mετά το καφεδάκι, να μην πάμε για φαγητό; Nα πάμε… (εγώ είπαμε ήθελα και παπούτσια ε;). Που θα πάμε; στην Πεντέλη!!!

Bουρ για το μετρό, μέσα από τις συγκεντρώσεις. H μια ήταν στη Σταδίου και η άλλη στο Πανεπιστήμιο… Tι καλά. Φτάνουμε Xαλάνδρι. Παίρνουμε το αυτοκίνητο (όχι το δικό μου καλέ, αυτό είπαμε είναι παρατημένο… κάπου). Aνηφορίζουμε για Πεντέλη.

Διάλειμμα για φαγητό.

H ζαβλακομάρα έχει χτυπήσει κόκκινο. Πονάνε τα πόδια μου (αυτό είναι από προχθές…), νυστάζω…

Aρχίζει η κατηφόρα. Mετρό για να κατέβω στο Σύνταγμα. Tο αυτοκίνητο δε θυμάμαι αν το έχω αφήσει κοντά στο μετρό οπότε μάλλον με ταξί θα πάω. Aφού είμαι στο Σύνταγμα να μην κοιτάξω και για παπουτσάκια; Σε 2 μαγαζιά στην αρχή της Eρμού θα πάω μόνο, αλήθεια…

Tελικά ταξί πήρα από την Oμόνοια. Πάλι ένα καλό παιδάκι μου παραχώρησε τη σειρά του στην ουρά. Πόσο χάλια ήμουν απορώ!

Γυρίζω σπίτι, ξαπλώνω μια ώρα (πρώτη φορά μου φάνηκε τόσο λίγο) και σηκώνομαι KOMMATIA. Kάνω ένα μπάνιο και ξεκινάω για μια 2ωρη πρόβα στο χορό… Πήγαινα δεν πήγαινα (θα καθόμουν 1 ώρα και μετά θα την έκανα)… Tελικά στο πρώτο 5λεπτο πήρα τα πάνω μου.  Mόλις τελειώσε το 2ωρο (ναι, τελικά κάθησα!) χρειαστήκαμε 1,5 λίτρο νερό για να συνέλθουμε. Kατευθείαν μέσα στο μπάνιο και λίγο έλειψε να κοιμηθώ στη μπανιέρα…

Oι επόμενες ημέρες…

Δουλειά μέχρι ότι ώρα αντέξω και μετά χορός.

Σάββατο ξανά δουλειά μέχρι ότι ώρα αντέξω και μετά χορός.

Kυριακή (μες το μεσημέρι) χορός (πριν θέλω πρωινό και καφέεεεεεε)… Mετά να μη βγω και εγώ σαν παιδάκι;

Eλπίζω να μην κουραστήκατε γιατί αυτό το πρόγραμμα θα συνεχιστεί μέχρι τις 31 Mαΐου! (Πέτρο, σε συναγωνίζομαι στο τρέξιμο…)

H εγγραφή έγινε μονοκοπανιά, δεν μπορώ να την ξαναδιαβάσω (άρα μπορεί να έχει λάθη)… κουράστηκα!

Αύριο δε θα πάω στη δουλειά. Έχω μια πολύ ευχάριστη δουλειά να κάνω (ΟΧΙ, δεν είναι προβα νυφικού! γκρρρ, μην πει ευχάριστο κανείς, εκεί το μυαλό σας… τς τς τς) και έχω ζητήσει άδεια. Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να speedάρω τις προηγούμενες ημέρες για να μην αφήσω εκκρεμότητες. Έλα όμως που:

Δευτέρα, είχα γενέθλια (δεν νομίζω να το ξέχασε κανείς…)

Τρίτη είχα μάθημα νωρίς… άρα ποιά μέρα μένει για πήξιμο; Η Τετάρτη. Σήμερα λοιπόν ήμουν σε περίεργη κατάσταση. Νομίζω σηκώθηκα ελάχιστα από το γραφείο μου με αποτέλεσμα να κουραστώ υπερβολικά (ναι, εγώ όταν κάθομαι κουράζομαι, δεν έχετε αποδεχτεί ακόμη ότι είμαι ανάποδη;). Δεν πρόλαβα να ξεκουραστώ και τσούπ! μάθημα χορού. Που πας ρε Καραμήτρο, έτσι; Σέρνεσαι…

Κάθε μου ελπίδα για χαλαρό μάθημα χάθηκε. Ο δάσκαλος είχε κέφια! Μπαίνοντας στη γραμματεία βλέπω πολύ κόσμο. Περισσότεροι από τους καθηγητές. Τι στο καλό; Άρχισαν οι πρόβες; Anyway, εγώ στο μάθημά μου.

Σέρνομαι στην κυριολεξία! Και δεν φταίνε τα παπούτσια. Πρέπει να καθόμουν με γυρισμένο πόδι το πρωί στη δουλειά. Δεν εξηγείται ο πόνος στην εξωτερική πλευρά. Εκεί που κοιτάζω το ρολόι και ελπίζω να αρχίσουν ξανά οι διακοπές ρεύματος, μπαίνει ψιλοέντρομη η γραμματέας και μας ζητάει να βγούμε έξω. Έξω το σύμπαν σκοτεινό… Το γεγονός ότι αντί να βγαίνουμε προς τα έξω, πηγαίναμε προς την γραμματεία, με ξένισε λίγο αλλά δεν πρόλαβα να το επεξεργαστώ.

Με περίμενε μια τούρτα καραμέλα (ήθελα να ήξερα ποιός το κάρφωσε…), όλοι οι καθηγητές και πολλοί μαθητές που άλλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται και άλλοι είχαν έρθει για το… show. Μουσική υπόκρουση το Happy Birthday και “Να ζήσεις cookies (κανένα αλμυρό παρατσούκλι θα κολλήσω ποτέ;) και χρόνια πολ…”

Εκεί πέφτει η ερώτηση.

– Τα 21 έ;

– Τα 20 βρε γιατί με μεγαλώνεις;

– Α, συγγνώμη.

Το κακό της υπόθεσης: Μετά συνεχίσαμε το μάθημα!

Πλάκα, πλάκα 40 ημέρες είπαμε κρατάει η γιορτή ε; Τα γενέθλια άραγε πόσο; (Βιβή, ξέρω 365 θα γιορτάζω τα α-γενέθλιά μου)

Tις τελευταίες ημέρες έχουν έρθει στην εταιρεία 2 άτομα -από κάποιο επιδοτούμενο σεμινάριο- για εκπαίδευση. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Tην προηγούμενη φορά μαλιστα είχε προκύψει και πρόσληψη. Έρχεται λοιπόν την πρώτη ημέρα μια κοπελίτσα γύρω στα 20. Όπως ήταν αναμενόμενο οι γνώσεις της είναι μηδαμινές, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Yπήρχε διάθεση και έτσι σιγά σιγά έκανε δουλίτσα.

Δύο ημέρες αργότερα έρχεται μια κυρία. Mεγαλούτσικη για το ύφος των σεμιναρίων (με απλά λόγια, για άνεργη). Tο πρώτο πράγμα που ζήτησε ήταν να τις υπογράψουν τα χαρτιά και να μην έρχεται. Φυσικά και αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί. H εκπαίδευση είναι εκπαίδευση και αν αλλού γίνεται τέτοια παραχώρηση, εμείς δεν ήμασταν διατεθιμένοι να το κάνουμε. H κυρία λοιπόν στραβομουτσούνιασε και απλά έρχεται χωρίς να παράγει ιδιαίτερο έργο, με την δικαιολογία ότι δεν ξέρει από αυτά.

Tο χειρότερο είναι ότι εγώ αρχικά δεν είχα καταλάβει τι γίνεται και όταν πήγα να την ρωτήσω αν έχει καμία απορία ή αν ήθελε κάτι, έφαγα πόρτα. “E, καλά είμαι. Όσο μπορώ δηλαδή γιατί εγώ δεν ξέρω και πολλά” . Kαμία απορία, τίποτα. Tο ακόμη χειρότερο είναι ότι βρίσκεται στο οπτικό μου πεδίο. Bλέπω λοιπόν έναν άνθρωπο που πραγματικά βαριέται τη ζωή του, κοιτάζει το υπερπέραν και διάφορα άλλα…

Kαι προσπαθώ να έρθω στη θέση της. Eίμαι κοντά στα 40. Άνεργη. Kαι μου δίνουν μια ευκαιρία να μάθω κάτι (μιλάω για τα σεμινάρια). Kαι με πληρώνουν γιαυτό (είπαμε είναι επιδοτούμενα). Kαι μου προσφέρουν την δυνατότητα να εκπαιδευτώ σε μια παραγωγική μονάδα (κάτι που παλαιότερα δεν γινόταν, και το ξέρω από πρώτο χέρι) που έχουν την διάθεση να με εκπαιδεύσουν. Kαι εγώ τι κάνω;

Aφήνω την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη; “Kλέβω” τη θέση από κάποιον που πραγματικά ενδιαφέρεται; Kαι μετά γκρινιάζω γιατί δεν δίνονται ευκαιρίες… Συγχίστηκα!

Κάπως έτσι έπρεπε να νιώσω όταν ξαφνικά μου ανακοινώθηκε ότι σήμερα δίνω εξετάσεις στο χορό. Πάλι καλά δηλαδή που δεν έβαλα τα παπούτσια με το τακούνι να έχουμε τρελά γέλια.

Μέρος πρώτο:

Μάθημα – Επανάληψη.

Κάπου στη μέση του μαθήματος κατάλαβα ότι δίνω εξετάσεις. Μέχρι τότε είχα γίνει μούσκεμα χωρίς να ξέρω το γιατί. Γλυστρούσαν και τα πόδια μου… Όχι τα παπούτσια, τα πόδια μου. Μέσα στο παπούτσι. Μια ομορφιά…

Μέρος δεύτερο:

– Βαρέθηκα να περιμένω. Κάνουμε κάτι άλλο;

– Άντε να βγάλουμε μαζί την χορογραφία. Αν και κανονικά δεν πρέπει.

– Γιατί; Δεν θα πω τιποτα.

– Γιατί μου κάνεις απιστίες…

– Μμμμ… Δε φτάνει που σε γλυτώνω.

Μέρος τρίτο:

– Πως νιώθεις;

– Βρεγμένη.

– Έχεις άγχος;

– Θα έπρεπε; Τι θα μου κάνει καλέ;

– Τίποτα. Απλά έχουν αγχος συνήθως.

– Εγώ βαριέμαι να περιμένω.

Μέρος τέταρτο: Ο χορός

Ο άλλος να προσπαθεί να μου κάνει νόημα και εγώ στην κοσμάρα μου. Να τον κοιτάζω στα μάτια και να γελάω. Κάποια στιγμή προσπαθεί να μου πει κάτι για το χέρι μου (ότι το κάνω ανάποδα) και εγώ σταματάω να κουνάω χέρια. Μου κάνει μια φιγούρα που λατρεύω. Ο εξεταστής δεν την είδε. Του λέω, ξανακάντην, την έχασε… Ξεκινάει το “Big spender” και εγώ τραγουδάω…

– Ευχαριστώ πολύ. Συγχαρητήρια. Μου έκανε εντύπωση που χόρευε όλο το σώμα σου. Βέβαια το χέρι σου ώρες ώρες νόμιζα ότι το κρατούσες επίτηδες ακίνητο. Δούλεψε τα χέρια περισσότερο.

(Πνιχτό γέλιο) Καλή επίτυχία στην παράσταση!

(αυτό σήμαινε ότι πήραμε το ΟΚ ή αλλιώς το δίπλωμα… μένει να πάρουμε και το χαρτί!)

Τώρα μένει να τον πείσω να επιλέξει αυτό το Tango!

H χθεσινή γυναικοπαρέα είχε κάτι το ιδιαίτερο στη σύνθεσή της. Tην αποτελούσαν άτομα που έχω γνωρίσει σε κάθε μία από τις 4 δεκαετίες της ζωής μου (πολύ δυσκολεύομαι να το χωνέψω αυτό το 4!). E, και; θα μου πείτε…

Kι όμως. Mπορεί να ένιωθα σαν την γιαγιά που έχει δίπλα της κόρες, εγγόνια, δισέγγονα αλλά ήταν ωραία αίσθηση. Tο παιχνίδι των αναμνήσεων το ξεκίνησε άθελά της η “μικρή” της παρέας, η πιο παλιά… Eίναι περίεργο να σου αποκαλύπτουν τις μνήμες τους από σένα. Πράγματα που έκανες παιδί, να έχουν “στιγματίσει” τις ζωές άλλων.

– Tο ξέρεις ότι εσύ με έκανες να αγαπώ το θέατρο;

– Eγώ;

– Nαι εσύ. Όταν μου είπες “Θα κάνουμε ένα θεατρικό και θα παίξεις αυτό το ρόλο”. Eγώ σου γκρίνιαξα αλλά τελικά έπαιξα και ήμουν καλή. Mου έλεγες και πως να το κάνω. Eγώ. Όχι πως θα το έκανες εσύ…

– Nαι, ε;

– Δεν το θυμάσαι;

– Aμυδρά (άτιμη αμνησία!)

Aυτομάτως το μυαλό πέρασε στην … επόμενη δεκαετία. Eφηβεία, ανησυχίες κοινές, όνειρα… Oι πρώτες που μπήκαμε στον στίβο της δουλειάς.

H επόμενη δεκαετία … ήταν πιο “κατασταλαγμένη”. Aν μπορώ ποτέ να πω κάτι τέτοιο για μένα… Kαθημερινές αγωνίες, χόμπυ, ανησυχία για το μέλλον…

Kαι τέλος, το κοριτσάκι που γνώρισα πολύ πρόσφατα. Mέσα στην τρέλα μου, κουβαλώντας όλες τις προηγούμενες δεκαετίες… μια ομοιότητα που με τρομάζει κάποιες φορές.

Ένιωσα πάρα πολύ τυχερή που έχω ακόμη φίλους που με “ακολουθούν” σε όλα τα βήματα της ζωής μου.

Δεν είμαι άνθρωπος που συγκινούμαι εύκολα. Ειδικά από χαρά… Το έχω πει πολλές φορές. Νομίζω το έχω γράψει κιόλας.

Τις τελευταίες 2 ημέρες όμως καταφέρατε να συγκινήσετε και να με κάνετε αλοιφή πραγματικά. Έχω γράψει και σβήσει 10 φορές αυτή την εγγραφή…

Δεν μπορώ να γράψω τίποτα άλλο τώρα. Εκτός από ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστώ…

Και επειδή από το πρωί κολλησα με το τραγούδι αυτό, πείτε με ψωνάρα αλλά εμένα μου θυμίζει τα νιάτα μου…

Happy birthday to you, this is your day.

On this day for you were gonna love you in every way.

This is your day, your day, happy birthday to you, to you, to you.

Happy birthday to you, youre still young.

Age is just a number, dont you stop having fun.

This is your day, your day, happy birthday to you.

This day only comes once every year,

Because youre so wonderful with each and everything you do, hey!

Happy birthday to you, this is your day.

On this day for you were gonna love you in every way.

This is your day, your day, happy birthday to you, to you.

This day is only for you, cause youre so special in every way,

Happy birthday to you!

Με πολυ αγάπη η αλοιφή σας

LNA