Archive for the ‘daily challenge’ Category

Daily challenge ξανά. My time. Γράφω απλά. Χωρίς συγκεκριμένο θέμα.

Αναρωτιέμαι εδώ και καιρό. Προβληματίζομαι. Στενοχωριέμαι. Χαίρομαι. Συνειδητοποιώ. Ευγνωμονώ. Μοιράζομαι.

Πόσο λανθασμένη αίσθηση έχουμε τις περισσότερες φορές για τους φίλους μας ή για αυτούς που εμείς θεωρούμε φίλους. Θα γράψω για εμένα όμως. Μη γενικεύω.

Φίλος – κατ᾽έμε πάντα – είναι αυτός που θα σε αφήσει ελεύθερο να κάνεις αυτό που θέλεις. Αν συμφωνεί θα σε στηρίξει, αν διαφωνεί, θα σου πει τους ενδοιασμούς του χωρίς να προσπαθήσει να σε πείσει (ή επιβάλλει καλύτερα) ότι αυτό που θεωρεί (κάποιες φορές ίσως και να είναι) σωστό. Και εννοείται θα σε στηρίξει και πάλι. Και θα είναι εκεί χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Είναι αυτός που μπορεί να έχετε να βρεθείτε 3 – 5 -10 χρόνια, που όμως όταν βρεθείτε θα είναι σα να βρισκόσασταν κάθε μέρα. (Διευκρίνηση: Αυτό είναι παρεξηγημένο και πολλές φορές μετά από απουσία χρόνων έρχεται ο άλλος και θεωρεί δεδομένο ότι δεν έχεις προχωρήσει καθόλου. Δεν εννοώ αυτό). Το μυστικό εδώ είναι ότι όντως «βρισκόσασταν» κάθε μέρα. Μπορεί οι συνθήκες να μην ευνοούσαν αλλά η διάθεση υπήρχε. Ένα μήνυμα σε ανύποπτο χρόνο, ένα τηλέφωνο να δεις τι κάνει ο άλλος, ένα mail, μια προσευχή είναι μικρά αλλά ουσιαστικά σημάδια ότι σκέφτεσαι τον άλλο.

Δε θα είναι μαζί σου μόνο όταν περνάτε ή περνάει (συνήθως) καλά αλλά και τις φορές που δεν είσαι η καλύτερη παρέα. Μη σου πω ότι τότε θα είναι πιο δίπλα σου από ποτέ.

Δε θα σου κάνει ακριβά δώρα αλλά θα σου χαρίσει το ακριβότερο, το χρόνο του.

Θα είναι δίπλα σου να σε ακούσει όταν το έχεις ανάγκη. Θα σε αφήσει να ξεσπάσεις. Όταν όμως δει ότι όλο αυτό σου αναμοχλεύει άσχημες συμπεριφορές θα σε κόψει, θα σε πάει σε κάτι άλλο που θα σε ωφελήσει πραγματικά. Και θα σε χαλαρώσει.

Δεν ξέρω καν αν εγώ είμαι αυτός ο άνθρωπος αλλά σε αυτό το πλαίσιο παλεύω να είμαι.

Σύμφωνα με εμένα φυσικα.

Ακούγοντας τον ήχο της βροχής, σκέφτομαι τους 6 καλύτερους προορισμούς. Δε με έπιασε κατι. Το daily challenge το «επιβάλλει». Εχουμε και γράφουμε…

1. Υδρα.

2. Φολεγανδρος

3. Σιφνος

4. Σκύρος

5. Φοινικούντα

Και 6. Αμοργος.

Το κάθε μέρος για διαφορετικούς λόγους ομως όλα πολυ αγαπημένα.

2012. Αποφασίζω να πάω μόνη μου -αρχικά- διακοπές. Θα το συνδυάσω με ένα σεμινάριο χορού που πραγματικά δεν ξέρω κανέναν. Είμαι όμως αποφασισμένη. Θα πάω. Μόνη μου.

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Γενικώς έκανα πράγματα μόνη μου. Αλλά διακοπές; Όχι αυτό δεν το είχα ξανακάνει. Ήμουν όμως τόσο ενθουσιασμένη για το σεμινάριο και την εμπειρία που δε με προβλημάτισε καθόλου. Εξάλλου 5 μέρες αργότερα θα ερχόταν η παρέα μου.

Η Ύδρα είναι ένα νησί που σε προτρέπει να το εξερευνήσεις. Με ή χωρίς παρέα. Περπατούσα για να πάω στην παραλία και ένιωθα τόσο γεμάτη. Βρήκα χρόνο να μιλήσω με τον εαυτό μου, να δω αν μπορώ να μου κάνω καλή παρέα. Να περάσω ποιοτικό χρόνο με μένα. Να με γνώρισω καλύτερα.

Ήταν μια εμπειρία που πραγματικά θα μου μείνει αξέχαστη. Αυτές οι πέντε μέρες πάντα θα αποτελούν – ίσως – την πιο γλυκιά μου καλοκαιρινή ανάμνηση.

Λίγο πριν φύγω από το νησί, ζήτησα να με τραβήξουν αυτή τη φωτογραφία. Ήταν ακριβώς αυτό που ένιωθα…

Ready for a big hug

Είναι κάποιες στιγμές / μέρες / χρόνια που θυμώνω εύκολα. Τις περισσότερες φορές για κάτι φαινομενικά ανούσιο. Για τους άλλους. Για εμένα εκείνη την στιγμή μοιάζει με ολόκληρο βουνό. Παγόβουνο συγκεκριμένα γιατί νιώθω και ένα πάγωμα απέναντι στον άλλο.

Αυτό με ενοχλούσε και με ενοχλεί – όταν συμβαίνει – γιατί όταν θυμώνω πρώτη από όλους, εγώ δεν περνάω καλά. Άρχισα να ψάχνω να βρω τρόπους για να το διορθώσω ή να το ελαττώσω. Δεν πήγε πολύ καλά. Στην αναζήτησή όμως συνειδητοποίησα ότι αυτό που εγώ έβλεπα σαν παγόβουνο ήταν απλά η κορυφή του. Όχι και πολύ αισιόδοξη ανακάλυψη, το ομολογώ.

Παρατήρησα λοιπόν ότι πίσω από κάθε τι (τις περισσότερες φορές) που με θύμωνε κρυβόταν κάποια δική μου αδυναμία ή ανάγκη που δεν είχε εκφραστεί με λόγια. Πίσω από κάθε φίλο/συγγενή/συνάδελφο που έκανε το πρόγραμμα του χωρίς να με υπολογίζει, κρυβόταν η αδυναμία μου να διεκδικήσω αυτό που ήθελα/άξιζα. Πίσω από κάθε “ναι” που έλεγα ενώ ήθελα να πω “όχι” κρυβόταν ο φόβος μου να μη στενοχωρήσω τον άλλο. Και πολλά άλλα τέτοια…

Γενικώς λοιπόν ανακάλυψα ότι ο θυμός δεν ήταν ποτέ μόνος. Ήταν μια ομπρέλα που έκρυβε ένα σωρό αλλά συναισθήματα, φοβίες, αδυναμίες και αν δεν κατάφερνα να αντιμετωπίσω αυτές, ο θυμός δε θα έπαυε να υπάρχει αλλά θα συνέχιζε να μου δημιουργεί προβλήματα.

Και ήρθε σε ένα email η επιβεβαίωση όλων αυτών…

“Κάθε κριτική, επίκριση, διάγνωση και έκφραση θυμού, είναι η τραγική έκφραση μιας ανάγκης που δεν έχει καλυφθεί”, Marshall B. Rosenberg

… πολλά τραγούδια λένε. 

Αν δεν έχετε δοκιμάσει να χορέψετε το αγαπημένο σας τραγούδι και να θέλετε να το τραγουδήσετε ταυτόχρονα ίσως να μην καταλάβετε τι ακριβώς εννοεί η παροιμία. Το σημείο που έχετε φτάσει στο κορύφωμα του τραγουδιού και ξαφνικά κόβετε η ανάσα σας και δεν μπορείτε ούτε να χορέψετε ούτε να τραγουδήσετε καλά, όμως το παλεύετε. Όσοι είναι εκτός του χορού, μπορούν να τραγουδούν το αγαπημένο σου τραγούδι και πολλά άλλα και να σου λένε μα γιατί δεν μπορείς;… Και νιώθετε οτι κάτι δεν κάνετε καλά. Ότι εσείς φταίτε… Μέχρι να σας πει κάποιος «Κράτα ανάσες». Και τότε συνειδητοποιείς οτι δεν μπορείς να τα κάταφερεις και οτι εσύ πρέπει να «κρατήσεις ανάσες». Κανείς άλλος. Κυριολεκτικά. 

Και μεταφορικά το ίδιο περίπου είναι. Προσπαθείς να είσαι καλός σε όλα. Ταυτόχρονα. Καλή μάνα, καλή κόρη, καλή αδελφή, καλή σύζυγος, καλή υπάλληλος, καλή φίλη, καλή γενικώς… Και φτάνεις σε ένα σημείο που φυσικά δεν είσαι καλή σε όλα αυτά και όλοι παραπονιούνται και προσπαθούν να σε γεμίσουν τύψεις γιατί δεν είναι η πρώτη σου προτεραιότητα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τελικά εσύ δεν είσαι καλά. Και όσο εσύ δεν είσαι καλά, τόσο δεν πρόκειται να είσαι καλή σε όλα τα άλλα. Και δημιουργείτε ένας φαύλος κύκλος που κανείς δεν είναι ευχαριστημένος. Και όλοι έχουν μια άποψη για το πως θα γίνεις καλύτερη. Σε σχέση με το ρόλο που τους αφορά. 

Μέχρι τη στιγμή που θα βρεθεί κάποιος να σου πει «κράτα ανάσες». Κάνε λίγο πίσω να σκεφτείς τον εαυτό σου. Να πάρεις δυνάμεις, να γεμίσεις μπαταρίες, να ζήσεις. 

Αρκεί να βρεθεί.

Το σημερινό challenge θέλει top 10. και θα το έχει. Η σειρά είναι τυχαία.

  1. Να είναι αδιάφορος
  2. Να μην είναι συνεπής
  3. Να λέει ψέματα
  4. Το να μην σέβεται τον άλλο
  5. Να είναι απαισιόδοξος ή μη υποστηρικτικός στους άλλους
  6. Να είναι ειρωνικός
  7. Να είναι παρτάκιας
  8. Να είναι αχάριστος
  9. Να είναι ή να το παίζει ξερόλας και να διορθώνει συνεχώς τους άλλους παντού και πάντα
  10. Να είναι ηττοπαθής. Κάτι σαν το απαισιόδοξος πάλι αλλά ως προς τον εαυτό του.

Αυτά…

Συχνά παλεύουμε να ξεπεράσουμε τύψεις που νιώθουμε για πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε ή μήπως θα μπορούσαμε να το κάνουμε καλύτερα;

Μήπως δεν έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου; Μήπως δεν το πάλεψα αρκετά; Μήπως… μήπως… μήπως…

Πάντα σε σχέση με τους άλλους. βάζοντας τον εαυτό μας απέναντι και ζητώντας του να απολογηθεί για τις οποίες επιλογές έκανε.

Και στο υποθετικό σενάριο που καταλήγουμε πως όλα έγιναν καλά και δεν υπάρχει λόγος να νιώθουμε τύψεις, νιώθουμε ήρεμοι. Είμαστε όμως;

Σε όλη αυτή την προσπάθεια μήπως ξεχάσαμε να αναρωτηθούμε για μένα τι έκανα; Και φτάνουμε να ζούμε μια ζωή που δε χαρήκαμε όσο θέλαμε, όσο μας άξιζε γιατί κάναμε ότι περνούσε απο το χέρι μας για να μη κάνουμε κάτι που θα το «στερήσουμε» από κάποιον άλλο.

Και τελικά το στερούμε απο τον εαυτό μας.

Top ten

Posted: September 9, 2021 in daily challenge
Tags: , ,

Γειά σας!Σας έλειψα το ξέρω. Άλλο ένα challenge με έφερε πάλι εδώ…Να διευκρινίσω οτι σπανίως θυμάμαι μετά από καιρό τα βιβλία που διαβάζω (όπως και τις ταινίες και τις ονομασίες των παραλιών – αλλά αυτό θα σας το πω σε άλλο top ten που χρωστάω). Αυτό σημαίνει οτι η λίστα θα περιλαμβάνει βιβλία των τελευταίων ετών και κυρίως την αίσθηση που μου έχουν αφήσει.

Εννοείται πως δεν είναι με σειρά προτίμησης.

1. Kiss and Tango (λατρεύω το tango και το συγκεκριμένο βιβλίο με ταξίδεψε σε μέρη που θέλω να επισκεφτώ)

2. Κάπου χωρίς να το ξέρουμε (απο τα βιβλία του καλοκαιριού που ταυτίστηκα)

3. Ο κορσές της Σταχτομπούτας (για έναν περίεργο λόγο με ενέπνευσε – άσχετα από τη θεματολογία του)

4. Το κόκκινο καρνέ (εντάξει, και αυτό πρόσφατο βιβλίο που με βοήθησε να κατανοήσω κάποια πράγματα)

5. Ο χορός των ψευδαισθήσεων

6. Οι βιολέτες του Μαρτίου

7. Πως ερωτεύτηκα τον άντρα που ζούσε στους θάμνους

8. Δε θέλω (από τα βιβλία που θα ήθελα να είχα διαβάσει σε μικρότερη ηλικία)

9. Να σου πω μια ιστορία;

10. ΧΧΧ ημέρες καραντίνας (νομίζω ότι όταν τελειώσει όλο αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια, θα το ξαναδιαβάσω με χαρά για να το απολαύσω)

Θα επανέλθω με άλλα top ten γιατί χρωστάω μερικά…