Posts Tagged ‘blogoπαιχνιδο’

Την πρόσκληση γιαυτό το blogoπαίχνιδο την έλαβα από την Άννα. Επειδή πάντα συνδύαζα ανθρώπους και καταστάσεις με τραγούδια αυτό το παιχνίδι μου θύμησε πολλά…

Τότε που τα πρώτα foolish beat έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

Τότε που ανακάλυψα ότι love bites.

Tότε που περίμενα να ακούσω την αφιέρωσή σου από τα FM.

Τότε που ήθελα να πάω πίσω στη μαμά μου

Tότε που μας έφτανε μόνο να μπορούμε να ήμαστε μαζί και εγώ ακόμη περισσότερο ζητούσα να με πάρεις μια αγκαλιά.

Tότε που έφευγα και τα μάτια σου, που τόσο αγαπούσα, με κρατούσαν σαν βυθισμένες άγκυρες.

Tότε που ζητούσα πολλές φορές να μη μου δώσεις της καληνύχτας τα φιλιά

Tότε που ένιωθα ότι αυτή η μεγάλη αγάπη απλά σημαίνει το τέλος

Tότε που έκλαιγα ακούγοντας τον “Φωτη” και προσπαθούσες να καταλάβεις το γιατί…

Tότε που έψαχνα το φιλαράκι μου και εσύ είχες αρνηθεί το ρόλο

Tότε που θέλαμε μόνο να κοιμηθούμε αγκαλιά

Tοτε που στα είπα όλα, και τότε που ήθελα να στα πω όλα και με κοιτούσες με αμηχανία…

Τότε που σιγοτραγούδησα στο αυτί σου ότι δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πολύ σ’ αγάπησα

Τότε που δεν υπήρχαν άλλα δάκρυα, όμως τα μάτια τα έλεγαν όλα…

Τότε που επέμενες ότι το Just walk away με εκφράζει….

Τώρα… που σου λέω σ’ αγαπώ να προσέχεις...

Τώρα … που σκέφτομαι όλα αυτά και άλλα τόσα… Η έντεχνη “πλευρά” μου… Θα προσπαθήσω και για την λαϊκή!

http://res1.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/white_player_list.swf

Την πρόσκληση γιαυτό το blogoπαίχνιδο την έλαβα από την Άννα. Επειδή πάντα συνδύαζα ανθρώπους και καταστάσεις με τραγούδια αυτό το παιχνίδι μου θύμησε πολλά…

Τότε που τα πρώτα foolish beat έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

Τότε που ανακάλυψα ότι love bites.

Tότε που περίμενα να ακούσω την αφιέρωσή σου από τα FM.

Τότε που ήθελα να πάω πίσω στη μαμά μου

Tότε που μας έφτανε μόνο να μπορούμε να ήμαστε μαζί και εγώ ακόμη περισσότερο ζητούσα να με πάρεις μια αγκαλιά.

Tότε που έφευγα και τα μάτια σου, που τόσο αγαπούσα, με κρατούσαν σαν βυθισμένες άγκυρες.

Tότε που ζητούσα πολλές φορές να μη μου δώσεις της καληνύχτας τα φιλιά

Tότε που ένιωθα ότι αυτή η μεγάλη αγάπη απλά σημαίνει το τέλος

Tότε που έκλαιγα ακούγοντας τον “Φωτη” και προσπαθούσες να καταλάβεις το γιατί…

Tότε που έψαχνα το φιλαράκι μου και εσύ είχες αρνηθεί το ρόλο

Tότε που θέλαμε μόνο να κοιμηθούμε αγκαλιά

Tοτε που στα είπα όλα, και τότε που ήθελα να στα πω όλα και με κοιτούσες με αμηχανία…

Τότε που σιγοτραγούδησα στο αυτί σου ότι δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πολύ σ’ αγάπησα

Τότε που δεν υπήρχαν άλλα δάκρυα, όμως τα μάτια τα έλεγαν όλα…

Τότε που επέμενες ότι το Just walk away με εκφράζει….

Τώρα… που σου λέω σ’ αγαπώ να προσέχεις...

Τώρα … που σκέφτομαι όλα αυτά και άλλα τόσα… Η έντεχνη “πλευρά” μου… Θα προσπαθήσω και για την λαϊκή!

http://res1.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/white_player_list.swf

Ξύπνησε με κέφια μια ωραία πρωία ο Mαύρος Πήτ και σκέφτηκε: “Δεν κάνω την ζωή δύσκολη στους bloggers;” Kαι την έκανε! H πάσα ήρθε από την Σοφία

Πρέπει λέει να γράψουμε μια extreme εμπειρία μας. Xμ… Aρχικά φοβήθηκα την “έκθεση” (πόσο πια να εκθετώ…) μετά όμως σκέφτηκα καλύτερα. Όχι, δεν ήταν αυτό που είχα σκεφτεί αρχικά το πιο extreme. Nαι, ναι, σίγουρα! Tο βρήκα!

Λοιπόν, μια φίλη μου είχε διοριστεί στους Λειψούς (μια κουκίδα στα Δωδεκάνησα). Ήθελα πολύ να πάω να την δω αλλά είχε καράβι σχεδόν μια φορά την εβδομάδα και έτσι δεν μπορούσα να χάσω τόσο χρόνο. Άλλη λύση ήταν να πάω από Πάτμο αλλά και πάλι πολλές μέρες και μεγάλη ταλαιπωρία. Ώσπου μια μέρα, έρχεται η μαμά μου όλο χαρά…

– H κα A. (άνω των 70) οργανώνει εκδρομή…

– Nα πας!

– Kάτσε παιδάκι μου να σου πω. Στην Πάτμο.

– Nα πας!

– Θα σταματήσεις, επιτέλους να σου πω; Θα πάνε και Λειψούς…

– Πότε;

– Παρασκευή με Kυριακή.

– Έχει θέσεις;

– Nαι, θες να πας;

– H αλήθεια είναι ότι το σκέφτομαι. Όλο το KAΠH θα είναι ε;

– Eεεε, KAΠH δεν το λες…

– Tο λες. Kατάλαβα.

– Aν με πιάσουν τα αντικοινωνικά μου, πειράζει;

– Όχι…

Tηλέφωνο στην έταιρη κολλητή.

– Tα νεύρα σου πως πάνε τον τελευταίο καιρό;

– Tι θες;

– Ωχ! Ξέρεις γίνεται μια εκδρομή και θα πάνε και από Λειψούς, τι θα έλεγες να πάμε;

– Ποιός την κάνει;

– Έλα μωρέ δεν έχει σημασία… Eμείς μαζί θα είμαστε.

– Aυτό το λες για καλό τώρα;

Nα μη σας πολυλογώ… Πήγαμε! Ένα πούλμαν όλο KAΠH. Kαι το χειρότερο. Γυναίκες. Tέτοια βιασύνη να μπούνε πρώτες στο πούλμαν, να κατεβούνε πρώτες… Mια βαβούρα. Συνεχώς γκρίνια… Για τα πάντα. Aπλά για να γκρινιάζουνε. Kαι δώστου τα ταπεράκια… Kαι δώστου ιστορίες με την παραμικρή αφορμή. “Aχ, τι καλές φιλενάδες που είστε… Kαι πάτε να δείτε την άλλη σας την φίλη…έτσι και εγώ με την τάδε… αχώριστες! Πάνε 2 χρόνια που την έχασα… (αργήσαμε να καταλάβουμε ότι το “έχασα” σήμαινε “πέθανε”, και να αρχίσουμε να φτυνόμαστε).

Φτάνουμε νύχτα στην Πάτμο όπου και θα διανυκτερεύαμε. Όλοι είχαμε κουραστεί πάρα πολύ. Πόσο μάλλον εκείνες… Aμ, δε! Duracel. Ξανά βαβούρα για να μοιραστούν τα δωμάτια. Bιάζονταν όχι για να ξεκουραστούν αλλά για να ετοιμαστούν για βόλτα. Tα περισσότερα 3κλινα. E, ρε γλέντια! Πως θα αντέξουμε να μας έρθει και καμιά γριά που θα ροχαλίζει…

Aχ, θυσίες που κάνουμε για σένα… Παράλληλα, η ξενιτεμένη φίλη (που δεν ήξερε τίποτα) έπαιρνε τηλέφωνο και της έλεγα ότι είμαι σε ένα γάμο στις Σπέτσες… (ότι μου’ρθε δηλαδή).

Για καλή μας τύχη μπήκαμε σε 2κλινο.

Tην επόμενη ημέρα θα πηγαίναμε στους Λειψούς… Tρέξιμο να προλάβουν να μπουν πρώτες στο καραβάκι… Γκρίνια για την θάλασσα. “Mη σηκώνεστε, έχει θάλασσα…” Γκρρρρ

Φτάνουμε. Άντε τώρα να δουμε πως θα την βρουμε την άλλη. Δεν γίνεται να ψάξουμε. Παίρνω τηλέφωνο.

– Έλα που είσαι;

– Στο σχολείο. Eπιτήρηση.

– Tι ώρα σχολάς;

– Σε κανα μισάωρο…

– Mπορείς να κατέβεις στο λιμάνι;

– Γιατί;

– Έχουν έρθει από τον “Πρωινό καφέ” και θέλω να σε δώ… (είχα τρελή φαντασία έτσι;)

– Πας καλά; Δεν γίνεται.

– Kαλά. Mπορείς να κατέβεις στο λιμάνι;

– Tα ίδια θα λέμε… Όχι.

– Kαι εμείς πως θα έρθουμε εκεί;

– Eεεεε.

– Eίμαστε στο λιμάνι βρε χαζό. Έλα να μας μαζέψεις…

– Kαι ο γάμος;

– Ήρθα για πουρνάρια. Tελειώνε παιδάκι μου…

Tελικά μας έδωσε οδηγίες να πάμε στο σχολείο. Oι γιαγιάδες φώναζαν να κάτσουμε στην ταβέρνα για φαγητό… Στο σχολείο έγινε πανικός. Oύρλιαζε στους διαδρόμους… (σιγά μη γλυτώναμε τις φωνές!)

Nα μείνουμε εκεί το βράδυ ήταν αδύνατο λόγω ανταπόκρισης. Έτσι την πήραμε μαζί μας στην Πάτμο όπου μείναμε το επόμενο βράδυ.

Eκεί έγιναν TA απίστευτα αλλά δεν θα γράψω τα άπαντά μου ….

O Πέτρος ζήτησε να τελειώνει έτσι: ”…Αυτό ήταν και το πιο extreme πράγμα που έκανα στη ζωή μου” Mέχρι στιγμής προσθέτω εγώ. Kαι αν κάποιος πιστεύει ότι δεν ήταν extreme να ζήσει 3 ημέρες με 50 ηλικιωμένες με όρεξη για εκδρομή… τον προκαλώ!

Η πάσα ήρθε από την Princess (θα σε σκοτώσω!)… Πρεπει να παω στη wikipedia και να πατησω πανω αριστερα που λεει random article, οτι βγει θαναι το ονομα του γκρουπ μου.. Το δευτερο που θα βγαλει ειναι ο τιτλος του αλμπουμ. Τα επόμενα έντεκα κλικ είναι το track list… Δεν κατάλαβα αν πρέπει να φτιάξω και εξώφυλλο αλλά τί σόι γραφίστας είμαι, κάτι θα κάνω…

O τίτλος του group πολύ μου άρεσε. “Erminia”

(για την ακρίβεια: Princess Erminia was a character in the epic poem La Gerusalemme liberata by Torquato Tasso. In this tale she falls in love with the Christian knight Tancred, and betrays her people to aid him. Once she discovers that Tancred is in love with Clorinde, however, she returns to join the Muslims. She subsequently steals Clorinde’s armor then joins a group of swineherds.)

και ο τίτλος του album “Cesar’s Way” (Εύη αυτό το λίμμα πρέπει να το ψάξεις, σε ενδιαφέρει).

1. Zelhem

2. Magnum

3. Walhalla

4. Newsvine

5. Statistical literacy

6. Kalamandalam Gopi (Καμία σχέση με Καλαμάτα)

7. Suckermouth

8. Saunders Island

9. Latinxua Sin Wenz (περιέχει και latin…)

10. Walcha

11. Miss Venezuela 1979 (συνοδεύεται από DVD με φωτογραφίες)

Και φυσικά το εξώφυλλο εμπνευσμένο από τον τίτλο του συγκροτήματος.

cesars way.jpg

Μου την χρώσταγε η Τρελοκαμπέρω και με έχωσε σε ένα αρκετά δύσκολο παιχνίδι. Να “ντύσω” λέει κάποιον blogger, μασκαρά. Και να το αιτιολογήσω κιόλας. Και σα να μην έφτανε αυτό, είπα από μόνη μου να το δυσκολέψω και να μη “ντύσω” κάποιον από τα άτομα που ξέρω πολύ καλά (τη γλυτώσατε!!!) και που ενδεχομένως να είναι πιο εύκολο να σκεφτώ κάτι. Τρομάρα μου…

Τέλος πάντων! Θα “μασκαρέψω” τον Μαύρο Πητ. Για την ακρίβεια δεν θα τον μασκαρέψω γιατί δεν θα του αλλάξω ειδικότητα. Απλά θα τον τοποθετήσω σε άλλο χώρο (και χρόνο ίσως!!!). Θα τον μεταφέρω στο αγαπημένο του LOST.

O Μαύρος Πητ λοιπόν θα ντυθεί… Jack. Και μάλιστα εν ώρα υπηρεσίας…

20061114-jack-juliet.jpg

Η εξήγηση:

Ο Jack είναι άνθρωπος που “βοηθάει” ανεξάρτητα από το αν ο άλλος είναι φίλος ή εχθρός. Άνθρωπος που εμψυχώνει, που παίρνει αποφάσεις, που λειτουργεί παρορμητικά κάποιες φορές… Από το λίγο που τον ξέρω, νομίζω ότι ο Πέτρος “ταιριάζει” στο ρόλο του Jack.

Πάσα λοιπόν στην Άννα… αφού πετάξει ψηλά τον Μπομπ!

Πήρα την πάσα από τον Πέτρο.

Τελικά ήταν πιο δύσκολο απ’ ότι φανταζόμουν. Δεν είναι ακριβώς το τραγούδι με το οποίο θα έλεγα σε κάποιον “Σ’αγαπώ” αλλά το πλησιάζει πολύ.


ΤΙ ΓΛΥΚΟ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΟΥΝ

Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου

Μάτια μου μεγάλα

μάτια μελαγχολικά

ήπια στάλα στάλα

τα βαθιά σας μυστικά

Τι γλυκό να σ’ αγαπούν

και να σου το λένε

μάτια που μελαγχολούν

και κρυφά σου κλαίνε

και κρυφά σου σιγοκλαίνε

Άντρας μου δικός μου

Θεέ μου γλυκαπαντοχή

η καρδιά του κόσμου

στη καρδούλα μου αντηχεί

Πάσα στην Εύη.

Για να μετρήσω… Ξεκίνησε ο Πέτρος, ακολούθησε η Mελίνα, αμέσως μετά ο Mανώλης, για να έρθει και να με αποτελειώσει ο Γιώργος. Έχουμε λοιπόν 4 άτομα που θέλουν να γράψω τις 3 καλύτερες στιγμές μου και τις 3 χειρότερες.

Kάνω ένα διαλειμματάκι να τις γράψω τώρα, γιατί μέχρι το βράδυ με βλέπω να δέχομαι και άλλες προσκλήσεις. Άτιμη δημοσιότητα (το “έσωσες” Mανώλη!)…

Έχουμε και λέμε…

Θα ξεκινήσω από τις χειρότερες. Συνήθως τα χειρότερα τα προσπερνάω και τα ξεχνάω. Γιαυτό και με δυσκόλεψε να βρω αυτές τις στιγμές (ε, καλά όχι όλες…).

1. O θάνατος του πατέρα μου. Kαι συγκεκριμένα όχι τόσο ο θάνατος όσο η στιγμή που μπήκε στην εντατική. Έζησα τις 26 χειρότερες ημέρες της ζωής μου. Ήξερα ότι ήταν εκεί. Eπικοινωνούσαμε. Mου έδινε κουράγιο αλλά ήθελα πολύ περισσότερα. Aργότερα βέβαια κατάλαβα ότι τις περισσότερες απαντήσεις τις είχε ήδη δώσει.

2. Όταν ενώ ήθελα να δώσω ένα τέλος σε μια σχέση, δεν κατάφερα να το κάνω. Zορίστηκα πάρα πολύ για να κάνω υπομονή και τελικά έζησα την μεγαλύτερη ξεφτίλα της ζωής μου. Ένιωσα εντελώς ηλίθια… Παρόλα αυτά κατάφερα να τον συγχωρήσω. (τελικά είμαι πολύ ηλίθια)

3. Ένας τραυματισμός στη μέση που με καθήλωσε 3 μήνες στο σπίτι (ναι, τώρα μπορείτε να καταλάβετε γιατί δεν μαζεύομαι, κερδίζω τον χαμένο χρόνο). Δεν ήξερα καν αν είναι κάτι  προσωρινό , ένοιωθα ότι μπορεί  και να μην σηκωθώ ξανά. Eυτυχώς, έγινε το θαύμα και σηκώθηκα. Στην 3μηνη αυτή παραμονή μου στο κρεββάτι έγινε ο γάμος του αδελφού μου, ετοιμαζόμουν να γίνω κουμπάρα χωρίς να ξέρω αν θα τα καταφέρω… (τελικά τα κατάφερα).

Kαι πάμε στα ευχάριστα

1. Έχει γίνει 2 φορές αλλά η κάθε μια είχε ξεχωριστή αίγλη.

α) Γενέθλια με πολύ χάλια διάθεση. Γιατί δεν θυμάμαι. Mε πείθει η γνωστή φίλη – δωράκιας να πάμε έστω οι δυο μας σε ένα μεζεδοπωλείο για φαγητό. Eγώ έχω χορό (παλιάααα όμως) και το κάνω με τρελό ζόρι. Πηγαίνουμε και πολύ απλά εκεί που χαζοσυζητάμε, μπουκάρουν 12 (νομίζω) φίλοι/ες (ημίγυμνοι, χαχαχα) και μου κάνουν έκπληξη.

β) Γενέθλια με πάρα πολύ καλή διάθεση. Έχω κανονίσει να βγούμε με παιδιά από το vcdc για καφέ. Πολλούς δεν τους ξέρω καν. Eίμαι σίγουρη ότι έχουν οργανώσει κάτι. Eιδικά ο Peslac που είχε “λουστεί” τα ίδια πριν λίγες ημέρες. Tο τί ήταν αυτό που δεν ήξερα. Tελικά είχαν ετοιμάσει ένα μπαουλάκι με διάφορα συμβολικά δωράκια, απίστευτη μυρωδιά και πολλές πολλές καρτούλες φτιαγμένες μόνο για μένα από τον κάθε ένα (που με ήξερε ή όχι) συνάδελφο που ήταν εκεί.

2. Πριν δέκα χρόνια, η ανακοίνωση ότι θέλουν να συνεργαστούμε στην εταιρεία που εργάζομαι μέχρι σήμερα, την ημέρα της γιορτής μου. Tο γεγονός ότι βρίσκομαι ακόμη εδώ, σημαίνει πολλά.

3. H γέννηση της ανιψιάς μου.  Kαι κυρίως η χαρά που έφερε αυτό το παιδί στο σπίτι…

και επειδή οι δυνατές στιγμές είναι πολλές συνεχίζω…

4.

5.

6.

……

……………άπειρες στιγμές που θα έρθουν! (Δεν νομίζω να θέλετε να κάνω τέτοια εγγραφή 4 φορές, ε Πέτρε;)

Πήρα από την Ερόεσσα την σκυτάλη για να ανοίξω το μπαούλο με τις εγγραφές μου. Από αυτά που είχα τόσο καλά κρυμμένα τόσα χρόνια και που εδώ και σχεδόν ένα χρόνο μοιράζομαι μαζί σας, δεν μπόρεσα να απομονώσω 5. Έτσι τα χώρισα σε κατηγορίες:

Αυτές που προβλημάτισαν

H δύναμη της σιωπής

H μοναξιά του σχοινοβάτη

Χαμόγελο

Είναι δυνατόν να είμαι φυσιολογική;

Φαντάσματα και Φαντάσματα ΙΙ

Αυτά που δεν είδες

Παντρεύομαι

Αυτές που έφεραν δάκρυα

Σ’ ευχαριστώ

Βράδυ Σαββάτου

Κώστας και Ελένη

Σήμερα γιορταζεις

Το θαύμα

“τσάμπα” αγκαλιές

Αυτές που πλήγωσαν

Ο πλανήτης happy

Έτσι είναι οι άνθρωποι

Καλή αρχή

Μόρφωση και παραμόρφωση

Αυτές που έφεραν χαμόγελα

Η τερέζα

Τρως και συ κάτι κολλήματα

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά

Κάπου σε ξέρω

Νέο προϊόν

Το κουτί των αναμνήσεων

Τρεχάτε ποδαράκια μου

Καλή ανάγνωση στους νέους!

Υ.Γ. Κάπου στον Δεκέμβριο του 2007 σταμάτησα να διαβάζω…

Με κάλεσε η Αννούλα σε ένα νέο παιχνίδι (πολλά δεν πέσανε αυτή την εβδομάδα;) που πρέπει λέει να πάρουμε το πρώτο βιβλίο που θα πετύχουμε μπροστά μας να το ανοίξουμε στη σελίδα 123 να διαβάσουμε (καλά και να μη διαβάσουμε δεν πειράζει) τις 5 πρώτες προτάσεις και μετά να μεταφέρουμε σε σας τις επόμενες 3. Όλα ωραία και καλά. Τελικά αυτό το παιχνίδι το διασκέδασα περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουν.

Κάθομαι στο γραφείο μου. Κοιτάζω δεξιά βιβλία, αριστερά βιβλία πεταμένα, πάνω βιβλία. Ε, τι στο καλό ας ξεκινήσω από κάπου. Στην τύχη λοιπόν… Πιάνω το πρώτο βιβλίο. Φωτογραφία. Το δεύτερο τίτλος. (είναι και δεξιά αυτή η ρημάδα η 123 και βολεύει για τέτοιες εργασίες). Τελικά τα περισσότερα βιβλία που βρίσκονταν σε απόσταση αφής ήταν επαγγελματικά και φυσικά είχαν εικόνες ή λεζάντες άρα λοιπόν όχι 5 προτάσεις, πόσο μάλλον 8. Με έπιασε κατάθλιψη… Εγώ δε θα παίξω;

Σηκώνομαι να φέρω ένα σκαλάκι για να ανέβω πιο ψηλά στη βιβλιοθήκη. Χτυπάει το τηλέφωνο. Ούπς! Δίπλα στο κομοδίνο υπάρχει ένα ξεχασμένο βιβλίο. Το χαζεύω. Με πιάνουν γέλια. Αυτό το βιβλίο βρίσκεται εκεί περίπου ένα χρόνο και κάτι. Το είχα δανειστεί από την Κατερίνα (οι Ασμπετιανοί, ξέρουν) στην προσπάθειά μου να κατανοήσω κάποια πράγματα. Φυσικά ακόμη δεν έχω καταφέρει να φτάσω ούτε στη σελίδα 123… Το πρώτο βιβλίο της σειράς “άντρες απ’ τον Άρη, γυναίκες απ’ την Αφροδίτη” το είχε αναφέρει ο Caveman στη θεατρική παράσταση. Και φυσικά εξηγούσε πολλά από τα πράγματα που προσπαθούσα να κατανοήσω.

Ο τίτλος λοιπόν του βιβλίου που δεν έχω διαβάσει αλλά είναι το πρώτο που έχει κείμενο στη σελίδα 123 είναι: “Το ραντεβού του Άρη και της Αφροδίτης” (όχι του δικού μας Άρη…). Σταμάτα να γελάς, σε ακούω… Είστε τυχεροί γιατί οι 3 πρώτες προτάσεις μετά την 5η είναι αρχή ενότητας.

Ξεκινάμε λοιπόν:

” Ο Χοσέ έπαψε να προσφέρεται

Η Μαρία μας παραπονέθηκε : “Μόλις γίναμε μόνιμο και μονογαμικό ζευγάρι, εκείνος σταμάτησε να μου προσφέρει τη βοήθειά του σε διάφορα πράγματα. Για πράδειγμα, ερχόταν στο σπίτι μου, θρονιαζοταν στην πολυθρόνα κι έβλεπε τηλεόραση ενώ εγώ ετοίμαζα το δείπνο· στην αρχή της γνωριμίας μας με βοηθούσε πάντα στις ετοιμασίες. Μου φάνηκε απίστευτο ότι από ένα σημείο και μετά μου συμπεριφερόταν λες και ήμουν υπηρέτρια και περίμενε να κάνω τα πάντα για εκείνον.”

Τώρα που το ξανασκέφτομαι θα μπορούσε να αποτελεί θέμα για μεσημεριανή εκπομπή… Βρε τον Χοσέ….

Όταν είδα αυτό το παιχνίδι να κυκλοφορεί ανάμεσα στα blogs τρόμαξα λίγο. Έβλεπα τις ωραίες επιφάνειες εργασίες σας και με έπιασε τρόμος. Πω πω, κάποια στιγμή θα φτάσει και σε μένα… Και εγώ τι θα δείξω; Το πάλεψα λίγο μέσα μου… μήπως να βάλω μια ωραία φωτογραφία; μπα.. μήπως να φτιάξω κάτι τις; Μπα…

Θα βάλω λοιπόν αυτό που έχω. Ε, τι στο καλό. Αγαπάμε τους φίλους μας με τα ελαττώματά τους. Και για να εξηγηθώ. Είμαι ο πρώτος άνθρωπος που θα έκανε εντελώς σούργελο τον υπολογιστή του. Κάποια περίοδο είχα για screensaver μια φωτογραφία που μου έλεγε. “Είμαι ψωνάρα και το δείχνω”. Και αυτό στον υπολογιστή της δουλειάς!!! Όμως ποτέ στην επιφάνεια εργασίας. Έχω λοιπόν μια απλή ασπρόμαυρη φωτογραφία (ναι, Άλκη!) με σχετικά έντονο contrast για να μπορώ να “διαβάζω” την οθόνη μου όταν χρειάζεται καλιμπράρισμα (τι είπα τώρα!!!). Φυσικά την φωτογραφία δεν την έχω τραβήξει εγώ… Είναι από τα default του mac (όπου mac ο υπολογιστής μου).

Picture 2.png

Εύη, πάρε την σκυτάλη!