Posts Tagged ‘διακοπές’

Σας χρωστάω την συνέχεια από την πρώτη μας συνάντηση με την Tερέζα. Όπως ίσως πολλοί καταλάβατε, η Tερέζα είναι μια κατσαρίδα η οποία εισέβαλε στο δωμάτιο μας από την πρώτη κιόλας νύχτα. Mπήκε – μάλλον – πετώντας και μας αναστάτωσε. Tην έδιωξε όμως η σπιτονοικοκυρά μας αφού μας ζήτησε συγγνώμη για την αναστάτωση και αφού μας εξήγησε πως μπήκε (πετώντας δηλαδή).

Kάθε φορά που μπαίναμε έκτοτε στο δωμάτιο πρώτα το σκανάραμε και μετά καθόμασταν. Aυτό για περίπου 3 ημέρες. Mετά ήρθε η ξαδέρφη της Tερέζας η οποία είχε στόχο την μύτη μου (!). Nαι, αυτός ήταν ο μοναδικός μου φόβος όταν την είδα δίπλα στο κομοδίνο μου. Tην σκότωσα (το ξέρω, κινώ φιλοζωικές επιθέσεις εναντίον μου) αλλά ήταν σε σημείο που μπορούσα να το κάνω.

Tην επόμενη ημέρα και αφού έχουμε αποφασίσει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί με τα ανοιχτά παράθυρα, ετοιμαζόμαστε για να βγούμε. Aνοίγω την ντουλάπα, βγάζω την ωραιότατη φουστίτσα μου, την πετάω με περισσή χάρη πάνω στο κρεβάτι και ανακαλύπτω μια ξανθιά καλλονή να ξαπλάρει πάνω στην κατάμαυρη φούστα μου (ευτυχώς που υπηρχε διαφορά χρώματος). Tην βγάζω έξω (δεν την σκότωσα…) και αρχίζω να ψάχνω τα ρούχα μας.

Για τις επόμενες 2 ημέρες, εκτός από το σκανάρισμα του δωματίου, σκάναρα και τα ρούχα μας πριν τα φορέσουμε. Zούσα ένα δράμα. Ψυχολογικό περισσότερο. Aλλά το διασκεδάζαμε (που λέει ο λόγος).

Eπιστρέφοντας το βράδυ από την έξοδό μας (συγγνώμη, γυρίσαμε νωρίς, δεν μας περίμεναν) ένα ζευγαράκι κατσαρίδων (προφανώς συγγενείς της Tερέζας) έκοβαν βόλτες στο ταβάνι μας. Tο σοκ ήταν μεγάλο γιατί είχαμε ήδη κλείσει το δωμάτιο και σκάγαμε σαν τα ποντίκια άρα οι κατσαρίδες δεν έμπαιναν από έξω!!!

Φύγαμε κατευθείαν από το δωμάτιο και ψάχναμε να βρούμε τι θα κάνουμε. Kατά τις 2 (το βράδυ) τηλεφωνούμε στην σπιτονοικοκυρά, απλά για να την ενημερώσουμε γιατί θα μεναμε εκτός δωματίου. Στο κάτω κάτω, έπρεπε να είχε ήδη κάνει κάτι. Aνέβηκε στο δωμάτιο εμφανώς ταραγμένη και εκνευρισμένη και μόνο που δεν μας ειπε τρελές. “Kορίτσια, να το ξεπεράσετε, γιατί θα αρρωστήσετε και θα αρρωστήσετε και εμένα”. “Kλείστε τα μάτια σας, και κοιμηθείτε”. Kαι έφυγε. Ήμασταν πολύ κουρασμένοι αλλά δεν γινόταν να κοιμηθούμε. Προσπαθήσαμε να το ξεπεράσουμε και τουλάχιστον να ξεκουραστούμε. Στα 2 πρώτα λεπτά … χαλάρωσης είπα “έφυγες” και εξαφανιστήκαμε. H οικογένεια κυκλοφορούσε πάνω στην ντουλάπα μας. Πήραμε βιβλίο, φακό και φύγαμε. Όλο το βράδυ μείναμε στην αγαπημένη μας ταβέρνα. Aπό τις 6.30 το πρωί, πτώματα πια αρχίσαμε να ψάχνουμε για δωμάτιο. Tελικά μας λυπήθηκε μια κοπελίτσα και μας πρότεινε ένα πεντακάθαρο δωμάτιο (και κατά 10 ευρώ φθηνότερο). Tο κλείσαμε και πήγαμε να μαζέψουμε τα πράγματα. Φυσικά η σπιτονοικοκυρά κοιμόταν. Mαζέψαμε ότι και όπως μπορούσαμε μέχρι που ξύπνησε η … οικογένεια. Ξανά πάλι κάτω να περιμένουμε να ξυπνήσει, να ανέβουμε μαζί πάνω, να δει τους νέους ενοικιαστές της, να την πληρώσουμε (ναι, το καναμε και αυτό, για όλες τις ημέρες) και να φύγουμε.

Στην ιδέα ότι θα φεύγαμε σκέφτηκε να ψεκάσει. Aφού πρώτα προσπάθησε να μας βγάλει τρελές μή βλέποντας την κατσαρίδα στα κάγκελα του κρεβατιού. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας όταν οι κατσαρίδες εμφανίζονταν και εμείς να εξαφανιστούμε. Δεν είπαμε τίποτα παραπάνω. Πληρώσαμε και φύγαμε. Mπορούσαμε να είχαμε κάνει πολλά αλλά σε ανάμνηση των 3 προηγούμενων όμορφων καλοκαιριών που είχα περάσει σε αυτά τα δωμάτια δεν είπαμε και δεν κάναμε τίποτα.

Aργότερα μάθαμε ότι δεν ήμασταν οι πρώτοι… Kαι σίγουρα όχι οι τελευταίοι.

Και μη βιαστείτε να μου απαντήσετε διακοπές γιατί μπορεί να κάνετε λάθος.

Σίγουρα έφυγαν πολλοί. Οι δρόμοι έχουν αδειάσει αρκετά. Βρίσκεις να παρκάρεις ακόμη και σε περιοχές που έκανες τάμα την περασμένη βδομάδα για να βρείς μια θεσούλα. Προσοχή όμως! Αυτή την περίοδο κάνουν την εμφάνιση τους οι γερανοί και πεζοί αστυνομικοί που δίνουν κλήσεις. Και επειδή είναι τσαντισμένοι που βρίσκονται στην Αθήνα και όχι στο χωριό τους, δίνουν αβέρτα κλήσεις. Αν πριν λίγο καιρό “έπαιζε” να γλύτωνες κλήση για παρκάρισμα, τώρα δεν υπάρχει καμία περίπτωση. Και ας μην ενοχλείς. Και ας γκρινιάζεις που την περασμένη εβδομάδα περίμενες πίσω από ένα λεωφορείο ένα τέταρτο προσπαθώντας να κάνει μανούβρα για να περάσει ανάμεσα στα διπλοπαρκαρισμένα. Όχι, τότε έλειπε διακοπές ο κύριος αστυφύλαξ.

Ας προσπεράσουμε το παρκάρισμα και ας έρθουμε στον κόσμο. Που πήγαν όλοι. Όχι αυτοί που έφυγαν… Αυτοί ξέρουμε. Διακοπές. Για τους υπόλοιπους λέω. Αυτούς που έμειναν να απολαύσουν την Αθήνα. Να σας πω εγώ λοιπόν. Όλοι όσοι μείναμε Αθήνα μάλλον είχαμε τα ίδια σχέδια. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Εχθές, αποφάσισα να παω στο ΙΚΕΑ. Άδειασε η Αθήνα, θα απολαύσω την εκδρομή μου άνετα… Έλα όμως που όλοι το ίδιο σκέφτηκαν ΠΡΟΦΑΝΩΣ. Έκανα 15 λεπτά να βρω να παρκάρω. Αρχικά ήθελα να είμαι κοντά στην πόρτα (ε, μα, άδειασε η Αθήνα, δεν θα βρω μια θεσούλα εκεί που την θέλω). Σιγά σιγά απομακρυνόμουν… Τελικά πάρκαρα λίγο πριν την έξοδο…

Σήμερα λέω δεν θα πάω παραλία γιατί όλοι όσοι έχουν μείνει στην Αθήνα (και προφανώς αύριο δουλεύουν) θα πάνε για μπάνιο κάπου κοντά. Άσε που απεχθάνομαι την παραλιακή. Ακόμη και άδεια με τρομάζει. Η αλήθεια είναι ότι τότε με τρομάζει περισσότερο. Που να πάω, που να πάω… Ας πάω Θησείο. ΠΑΛΙ. Έχω πάει τόσες πολλές φορές τον τελευταίο καιρό, αλλά μ’ αρέσει πολύ. Ε, λοιπόν όλοι ήταν εκεί. Κανείς δεν έλειπε. Όσοι έμειναν στην Αθήνα έκαναν παρέλαση στην Ηφαίστου, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην Αδριανού…

Αύριο, θα πάω σε τράπεζες. Το τρενάρω τόσο καιρό για να μην πέσω σε ουρά. Κανονίστε να σας δω όλους εκεί.

Η επόμενη μέρα – Κυριακή – ξεκίνησε λίγο περίεργα για τον περισσότερο κόσμο. Πήγαμε εκκλησία. Για την ακρίβεια πήγαμε στο μετόχι του Αγ. Γεωργίου, ένα μέρος που αγαπάμε πάρα πολύ. Εκεί είδαμε για άλλη μια φορά τον γραφικό μοναχό που πάντα ξεχνάω ότι μου θυμίζει τον Πανούση και πάντα σκάω τουλάχιστον ένα χαμόγελο όταν τον βλέπω και ο οποίος μας είπε 2 λόγια για το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου και τον σεισμό.

Την δεύτερη φορά που είχα πάει στην Σκύρο, ήταν αμέσως μετά τον σεισμό του 2001 που το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου είχε μεν καταστραφεί, όμως κανένας κάτοικος δεν έπαθε τίποτα. Τότε όλοι μιλούσαν (ακόμη μιλάνε δηλαδή) για θαύμα. Ο Αγ. Γεώργιος πήρε στην κυριολεξία πάνω του την καταστροφή. Η χώρα είναι έτσι χτισμένη που πραγματικά αν επέτρεπε να γίνουν ζημιές θα είχε καταστραφεί ολόκληρη (ένα ντόμινο).

Μάθαμε λοιπόν ότι ο σεισμός έγινε ξημερώνοντας της Αγ. Παρασκευής και του Αγ. Ερμολάου (άγιος στη Σκύρο) και αμέσως μετά από αγρυπνία που κάνει κάθε χρόνο ο μοναχός. Τελείωσε η αγρυπνία, έφυγε ο κόσμος και έγινε ο σεισμός, όπου κανείς δεν έπαθε τίποτα. Μας έπιασε ένα ρίγος…

Επειδή όμως βρισκόμασταν σε διακοπές ετοιμαστήκαμε γρήγορα για μπάνιο και συγκεκριμένα για τις πρώτες βουτιές κατα παραγγελία. Όσοι πικραμένοι είχαν μείνει στην Αθήνα και μας ζήτησαν να κάνουμε μια βουτιά και για αυτούς είχαν ειδικό κομμάτι στις βουτιές μας. Είδαμε επίσης ένα ερωδιό ή πάπια – ένα πουλί τέλος πάντων – να σουλατσάρει στα βραχάκια και έναν κύριο να ψάχνεται να δει μήπως έφυγε από… πάνω του.

Το βραδινό φαγητό (όπου κάναμε τις υπόλοιπες … βουτιές στη σαλάτα όμως) ήταν που αλλού… στο γνωστό στέκι.  Σήμερα λοιπόν γνωρίσαμε την οικογένεια της κυρίας Γκρίνια. Τέτοια γκρινιάρικη φωνή δεν θυμάμαι να έχω ακούσει ποτέ. Συνεχώς γκρι γκρι γκρι… Στον άντρα της, στο παιδάκι τους, παντού. Στον άντρα της:  \\\\\\\”Να πας να δεις τα ταψιά με τα φαγητά. Είσαι ο άντρας και πρέπει να το κάνεις. Όλοι οι άντρες που έχω βγει έτσι κάνουν\\\\\\\”. Και συνεχίζει στο κοριτσάκι \\\\\\\”Μην κάθεσαι έτσι (σαν κοριτσάκι που νυστάζει και βαριέται δηλαδή), θα γελάνε από τα άλλα τραπέζια. Και πηγαίνεις στις Ουρσουλίνες…\\\\\\\”.

Να μην ξεχάσω την επόμενη φορά να κάτσω από την πλευρά των αλλοδαπών.

Και φυσικά όχι διακοπών ρεύματος. Διακοπών καλοκαιρινών. Για ξεκούραση αυτή τη φορά.

Μόνο μια εβδομάδα όμως. Για τώρα. Η υπόλοιπη αργότερα. Και για να μην γκρινιάζετε και εσείς σας ενημερώνω ότι εγώ παίρνω την άδεια μου, σπαστά. Αυτό σημαίνει απλά ότι ναι, θα μου ευχηθείτε καλές διακοπές περισσότερες από μια φορές.

Ο προορισμός: Η πανέμορφη και πολυαγαπημένη Σκύρος. Έχω πάει αρκετές φορές. Μου αρέσουν πολλά πράγματα στη Σκύρο. Μα πιο πολύ μου αρέσουν οι άνθρωποι. Φιλόξενοι, ευγενικοί…

Δεν θα πω άλλα για το νησί ούτε για τους ανθρώπους. Μόλις επιστρέψω – ή και νωρίτερα αν ανακαλύψω κανένα internet cafe – θα σας περιγράψω το νησί και τις φετεινές διακοπές μου.

Προς το παρόν… καλή συνέχεια σε όσους μείνουν Αθήνα.

Υ.Γ. Αν σκάσουν μύτη οι … γνωστές διασημότητες θα σας ενημερώσω!